Yine sabahına hiçbir işimin olmadığı bir Cumartesi gününe, henüz saatler 8’i bile göstermeden uyanıyorum. Benim naçiz bedenim, benim saf bedenim, benim zır cahil bedenim ne bilsin bugün iş günü mü yoksa keyif günü mü. Kapitalist sistemin circadian ritmimle bulduğu bu kafa, şüphesiz ki en çok kedoya yarıyor. Ben ne kadar erken uyanırsam, kedomuz da o…